تمام زندگی شاید  گرفتن دستور پخت یک غذای جدید از زن همسایه باشد.

تمام زندگی شاید گذراندن نیمی از روز در پشت ترافیک لعنتی باشد.

تمام زندگی شاید تشویش یک امتحان در روز فردا باشد.

تمام زندگی شاید نگاه از پشت شیشه به دوچرخه ای نو در مغازه باشد.

تمام زندگی شاید فروختن یک فال یا گل بیشتر در پشت چراغ قرمز باشد.

تمام زندگی شاید گرفتن جزوه کامل درس استاد در آخر ترم باشد.

تمام زندگی شاید لمس نگاهی آشنا در طول یک لحظه در روز تو باشد.

دل مشغولی ها  همیشه هستند ولی نگاه دو چشم آشنا که نیمه ی دیگر وجود توست و در روز اول از یکدیگر جدا شده اید چیزی است که شاید فقط یک بار اتفاق بیفتد. پس خوب چشمانت را باز کن.

یک روز که از خواب بلند می شوی و مثل همیشه راهی خیابان می گردی و برایت یک روز کاملا معمولی است شاید روز سرنوشتت باشد. روزی که تنهاییت پایان یابد. روزی که شانه ای برای سر گذاشتن و گفتن از درد هایت را پیدا کنی. روزی که دو چشم مهربان با لبخندی شیرین آشنایی ات  دهند.

انسان به امید زنده است. امید و توکل داشته باش.

مهسا

از همه کسانی که به این وبلاگ سر می زنن ممنونم.نظراتون باعث دلگرمی و راهنمای منن.

بنا به در خواست بعضی از دوستان چند تا از آخرین نوشته هام رو گذاشتم تا از نظراتتون استفاده کنم.

بازم منونم      مهسا

بوی یاس می آید . بوی بهار نارنج . بوی عشق.

بوی کوچه ی نم زده از باران بهاری.

صدای جیک جیک گنجشکان. صدای ریزش آب زلال از سطحی بلند.

صدای سهراب که می خواند: تا شقایق هست زندگی باید کرد.

لذت قدم زدن آرام زیر باران نم نم .لذت برخورد نسیمی خنک با صورت.

بهار آمده باور کن.

باور کن زندگی جاریست.در این میان تنها تو راکدی . بلند شو و همتی کن . خود را از این پیله تنهایی برهان.

به خاطر گذشته دیگر افسرده مباش چون گذشته!

به نقطه ای از دور دست بنگر . جایی که تو ایستاده ای با لبخندی بر لب و کوله باری از موفقیت.من اطمینان دارم که  تو همیشه توانایی داری.

پس تو نیز به خودت اطمینان کن. دیگر اکنون به بوی عشق دلخوش باش.

مهسا

ما به جنون رسیده ایم. خیره خیره تا دم صبح پاسداری کرده ایم، گوی بلورین عهدی که از ازل بسته بودیم. حقیقت را میان برگ های گل سرخ یافته ایم. نورها را در میان رنگ عسلی چشمانمان دیده ایم. چون لباسی بی صدا بوده ایم برای عیب های عریان خویش. من و تو ما شدیم در قله ی باورها. آیین و رسم جوانمردی در این سودای عشق این است که با هم بوده و با هم شویم. ولی. . . هم اکنون نیمی از ما در زیر خروارها خاک و نیمی دیگر در پس میله های سرد شورآبادیم. کار ما از عشق گذشته ، ما به جنون رسیده ایم.

مهسا

باز امشب دلم بار گریه دارد. علت نمیدانم. سبب نمیدانم. ولی حال را میدانم. حال عجیبی دارم امشب. غم غریبی دارم امشب. بی جهت دلم خونم ، بی جهت غمگینم . دلم میخواهد بگریم. غریبانه بگریم. بی کسانه بگریم.

دلم پر است از این دنیای وا نفسا ، دلم پر است از این عادت ها ی زشت. دلم پر است از صدای شور شهر نشینی ، دلم پر است از مزه بلند با هم نشینی. می خواهم امشب تنها باشیم. من و تو ، من و عشق ، من وما.

دستم بی اختیار می دود بر روی کاغذ، زبانم بی صدا می خواند از روی سطر های نوشته قلبم. اه امشب چگونه شبی است؟

صدایی از دور نوایی غمگین زمزمه می کند. نوایی پر شور ، پر درد ، پر عشق.

تاب امشب ندارم. امشب عجیب ترین شب زندگی ام است. امشب غم عجیبی دارم. باز امشب دلم بار گریه دارد.

مهسا

دیدی چه زود یادمان رفت عاشق بودیم؟ دیدی چگونه مجذوب زندگی شدیم؟ دیدی برق سکه ها چگونه ما را کور کرد؟ دیدی از یاد بردیم عهدی که از ازل بسته بودیم؟ دیدی چه زود از ما تهی شدیم؟

دیدی در سایه عینک آفتابی زدیم تا نبینیم پیرهن سیاه پاره پسرک فال فروش را؟ دیدی کارنامه سیاهمان را پس از خروج از امتحان؟

کجایی تا بگوییم اشتباه کردیم؟ کجایی تا بگوییم به بیراهه رفتیم؟ کجایی تا باز راه جاده سبز سعادت را نشانمان بدهی؟ کجایی تا راه خروج از شهر خاکستری را نشانمان بدهی؟

شانه های ما ظریف است و به دوش کشیدن باری این چنین سنگین را نتواند. داریم می شکنیم به فریادمان رس. مگر ما چیستیم؟. . . . مشتی خاک نا چیز که به دم کبریایی تو همه چیز شدیم. قوی تر از کوه و آسمان و دریا. ما را به خود وا مگذار.

وای بر من آنچنان در جستجوی تو بودم که تو را در خود ندیدم.

مهسا

تمام است. دوره بچگی تمام است. دوره سادگی و بی خیالی تمام است. چرا انقدر زود بزرگ می شویم؟

عمر ما چرا اینگونه است؟

مادر بزرگ می گفت: فرصت خیلی کم است. نصف عمر به بچگی و سادگی می گذرد و نصف دیگر به پیری و ناتوانی. دوره برداشت چقدر کوتاه است.

تا می خواهیم حرفی بزنیم و اعتراضی بکنیم عقربه های ساعت خود را به رخ ما می کشند که یعنی ما عمر توهستیم که اینچنین در پی هم می دویم. چشمهایمان پر می شود از اشک و میسوزد و  به فکر خاطرات کودکی می افتیم ولی میترسیم پلک بزنیم و خاطراتمان نیز بگذرند.

با این حال بچگی و بی خبری را دوست تر دارم .زمانی که بی واهمه از درخت هلو بالا می روی به طمع هلو های بزرگتر بالای شاخه ها.بی مهابا از جوی میپری برای رسیدن یه چرخ و فلکی. بی توقع می بخشی و انتظار پاداشی جز یک لبخند را نداری. زود آشتی میکنی تا فرصت اندک بازی با بچه همسایه را از دست ندهی. و زود دوست میداری همه کس و همه چیز را از شیر مرغ تا جان آدمیزاد. . .

ولی کمی فکر کنیم، می ارزد. می ارزد که زندگی با تمام مشکلات هزار بار به عقب برگردد و ما را به دوران کودکی ببرد حتی اگر مشکلات هر زندگی هزار بار سخت تر باشد باز هم می ارزد.

مهسا

آشنای تو هستم در غبار ، هم گوش تو هستم در صدا ، آبهای آبی نیلگون چشمهای تو را در میان نقشه جغرافی قلبم شناختم هنوز. بادبان کشتی یادم شکست اندر این نگاه من آواره صحرای چشمانت شدم. در بهار زندگی گام در جاده ی عشقت نهادم لاجرم در پاییز حرفهایت منحرف از محور جاده شدم. بوی عطر تو چراغ هر شب تارم بود. با چراغت آنقدر انس گرفتم که مسیر از یادم رفت. آنقدر محو تماشای لبانت بودم که فریب حرفهایت آشنایی ام نداد. بارگاه عشق تو همچون بهشت است از برم. من دگر جز این بارگاه ندارم آرزو. قلب و عمر و آبرو همچون کلیدی می کنم تا که شاید رحم آید دلت و این دل آواره را راهی دهی اندر بهشت. ای که رحمت پیش می آید ز خشم. گوشه نگاهی بینداز به این آواره ی کوی بهشت.

خدایا همچنان مشغول راز و نیازم ولیکن این نور چیست؟؟

آه . . .  این نور جمال ماهتاب روی اوست. در بگشوده به رویم. خوابم یا که بیدارم خدایا؟ دیگر ندارم آرزویی. مرگم رسان خدایا.

مهسا